5 augustus

6 augustus - Kuala Lumpur International Airport

De luchthaven van Maleisië blijkt te beschikken over een hypermoderne infrastructuur. Een schril contrast met mijn eindbestemming, dunkt me. Het verhindert me me reeds in te leven in wat er komen gaat. Misschien ook omdat ik die knop hier vanboven effe op off heb gezet. Ik laat de reis maar over me heen gaan in de hoop dat op die manier die 36 uren snel voorbij zullen zijn. Nieuwe technologieën bieden ook steeds meer mogelijkheden om de passagiers bezig te houden. Zo had ik de voorbije vlucht een schermpje in de rugleuning voor me. Ik kon kiezen uit verschillende recente films, documentaires, nieuwsberichten en er was zelfs de mogelijkheid om Nintendo-spelletjes te spelen. Daarnaast had ik op de walkman nog eens keuze uit zo'n tiental cd's. En zo wordt onze westerse geest volgepropt met voorgekauwde ideeën en hebben we uiteindelijk geen tijd meer over om eens even stil te staan met wat we bezig zijn.

7 augustus - Port Moresby - Mapang Guesthouse

8 augustus

Port Moresby - Airport

Mapang missionary guesthouse is een proper en gezellig onderkomen. Het wordt momenteel gerund door 2 Amerikanen die hier al 20 jaar missiewerk verrichten. Als op de proppen kom met mijn plannen voor vandaag, biedt de lady me meteen een rit aan naar het centrum. Ze moet toch naar de supermarkt en ze kan me afzetten aan het internetcafe. Een paar honder meter verder is het Crown Plaza hotel. Ze kent er een vrouw, die er werkt en geeft me een briefje mee voor haar. Daarin vraagt ze of ik eventueel niet meekan met de luchthavenshuttle van het hotel. Je weet maar nooit! Da's in ieder geval 300 fr uitgespaard. Als ik het internetcafé buitenkom, zie ik aan de overkant van de straat mensen zitten onder een boom die rare groene vruchten verkopen. Best een foto waard vind ik. Ze kijken me niet bepaald vriendelijk. Toch stap ik naar ze toe en vraag of ik bij ze mag gaan zitten. Ik probeer een conversatie op gang te brengen door mezelf voor te stellen en naar hun namen te vragen, maar dat lukt niet zo goed. En toch zou ik graag een foto maken. Dus vraag ik het maar op de man af. Nee hoor, ze hebben geen bezwaar. Ik laat hen het resultaat zien op mijn schermpje en binnen de kortste keren zijn ze razend enthousiast. Ze vertellen me alles over chewing betelnut (die rare vrucht dus). Als ik mijn prentkaarten bovenhaal is het hek helemaal van de dam. Ze vragen me honderduit over Belgie. Rose vraagt of ze er eentje mag hebben. Dat vind ik wel ok. Ze zegt dat ik nog eens moet langskomen. Dan krijg ik een bilum (draagtas) van haar 'without charge'. He jongens, ik heb net foto's van jullie genomen. Nu zouden jullie me ondertussen al lichtjes moeten dwingen om jullie een dollar te geven. Ik neem afscheid en stap het sjieke hotel binnen. Mildred bevindt zich achter de balie. Ze leest het briefje. Geen probleem, ik kan mee! Ik ben 2 uur te vroeg op de luchthaven. Kan ik toch niet weten dat dat hier zo vlug gaat. Eerst ga ik nog eens even achter mijn bagage vragen. Die komt vandaag toe. Ze sturen ze achterna naar Madang. In de hal zoek ik een plaatsje in een van de zetels. De vrouwen langs me vind ik wel een prentje waard. Ik haal mijn camera boven en vraag om toestemming en laat het resultaat zien. Ze vinden het prachtig. Een uur later vind ik mezelf al zittend op de grond met de hele familie rond me. Ze hangt aan mijn lippen als ik hen over het verre Belgie vertel. Mijnlogeerplekje in Mt. Hagen is binnen de kortste keren beklonken. Ze zullen me onthalen en voor me zorgen als voor een echte wantok, beloven ze. En ik denk: “Koffiemoment!”

Port Moresby - Gateway Hotel

Ik was op weg naar Madang. Met de nadruk op ik WAS. Totdat de piloot meldde dat we een klein probleempje hadden. 'A landing gear retraction problem' zo noemde hij het. En dat we terugkeerden naar Port Moresby. Hij zei het heel kalm alsof het in feite niet zo veel betekende. Heel lief van hem, maar ik weet beter! Ondertussen zie ik al alle mogelijke scenario's voor me van niets-aan-de-hand-scenario tot nooit-meer-iets-aan-de hand-scenario. Ik maak mezelf maar wijs dat het allemaal goed zal aflopen. En dan denk ik: “Eindigt het zo? Denkend dat alles wel in orde komt, terwijl...” In paniek slagen doe ik echter niet. Ik probeer me gewoon voor te bereiden op een eventuele harde klap mocht een van de gears niet gelocked zijn. Ik ben in ieder geval heel opgelucht als ik veilig en wel weer met mijn voeten op de grond sta. De andere passagiers maken zich behoorlijk druk als we te horen krijgen dat het vliegtuig vandaag niet meer vertrekt. Ik ben gelukkig dat het zo goed is afgelopen. Een Canadese dame loopt jammerend de terminal terug binnen: “En ik heb geen vervoer, en ik heb geenhotel,..” Ze pakt de telefoon af van een van de bediendes en begint meteen rond te bellen. Ze laat haar vlucht over boeken op morgenvroeg en weg is ze. En ik? Ik ben nog steeds blij dat ik leef. Ik geef mijn ticket af aan de bediende en haal mijnliefste glimlach boven. Wanneer ze mijn ticket teruggeeft, zegt ze dat ik eventjes moet wchten. De bus van het Gateway Hotelzal me zo meteenkomen oppikken. Met een beetje geduld en een glimlach krijg je hier echt alles gedaan. Hoe het nu zit met mijn rugzak? Die staat hier naast mijn bed op mijn kamer. 't Zijn hier bekwame mensen, zanne! Vooral als je naar ze lacht!

9 augustus - Madang

Deze keer heb ik meer succes met mijn vlucht. Naast me in het vliegtuig zit een man, die beweert minister te zijn. Hij vraagt waar ik ga logeren en biedt me vervoer aan vanuit de luchthaven, wat ik dankbaar aanvaard. Eens op de luchthaven staat Ronny me op te wachten. Dat is een vriend van een vriend van me. Het is een van de weinige doorwinterde Belgische backpackers. Ik had hem gemaild om een paar goeie tips te krijgen over PNG. Toen hij terugmailde bleek hij in Madang te zitten., waarop ik mijn reisplannen terstond wijzigde en besloot om hem zo vlug mogelijk te gaan opzoeken. Samen met de minister en zijn 5 knechtjes rijden we naar lutheran guesthouse. Het is een proper en supergezellig guesthouse. Nog geen hlaf uur later staan er twee Belgen aan de deur die ronny kent van o zijn avonturen en ook netzijn toegekomen in Madang. 4 Belgen! WAW! Wat een toeval! Want buiten ons is hier geen toerist te zien. In Madang bevinden zich enkele resorts. Ze zijn perperduur en er verblijfteen enkele superrijke duiktoerist en enkele zakenlui. Regelmatig worden er conferenties gehouden. De guesthouses worden bezet door missionarissen. Ik vind het hier eigenlijk een beetje te sjiek voor me. Aan de waterkant is er een soort gazon met wandelpaadjes aangelegd. De locals zijn hier net zo arm als overal. Maar hier kunnen ze wel in een prachtig park rondlummelen. Nademiddag is het dan zover. Ik ga mijn eerste duik maken in de Pacific. Ik en Ronny zijn de enige duikers. We worden gedropt op een prachtig rif. We gaan op de punt in de stroming hangen en krijgen heel wat grijze rifhaaien te zien en ook heel vaag een HAMERHAAI. Daarnaast zijn er verscheidene baracuda'sen reuzetonijnen en al die andere mooie gekleurde schepsels. De koralen waaronder enkele enorme buiskoralen, vormen onderwater een prachtig landschap. Of ik morgen weer ga duiken? Wat had je gedacht?

10 augustus - Madang

Sorry, jongens, vandaag is het duikdag. Ik ga 3 keer duiken. Het worden drie van de prachtigste duiken die ik ooit heb gemaakt. Ik heb echt geen zin om uit het water te komen. De koralen hier zijn zo mooi en hun verscheidenheid is groot. Haaien zijn er elke duik en sepia's kom je hier ook wel tegen. Namiddag duiken we op een wrak van een B25 't Is de mooiste versie die ik ooit heb gezien.. De vleugels zijn bedekt met de prachtigste zachte koralen.

11 augustus - Madang

Hier in PNG hebben ze prachtig handgemaakte beelden en maskers. Ik heb me deze morgen 2 prachtexemplaren gekocht, nadat ik Ronny heb uitgewuifd samen met de 'pitoukes'. 't Waren niet van de kleinste en ik heb heel Madang moeten afzoeken om 2 kartonnen dozen te vinden die groot genoeg waren om ze in te stoppen. ( dus Sandra, begin al maar plaats te maken in uw huisje ) In het postkantoor hebben we ze ingepakt. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe behulpzaam de mensen hier zijn. De bewakingsagent heeft zich in het zweet gewerkt om de dozen ingetaped te krijgen. Voor de rest van de dag ga ik op zoek naar een gezellig koffiemoment. Lang moet ik niet wachten. Wanneer ik een vijver met aan de overzijde een strooien huisje en palmbomen op de gevoelige plaat probeer te leggen, komt er een meisje voorbij met een hele tros bananen op haar hoofd. Perfecte timing, meid! Terwijl ik haar fotografeer vertel ik haar over Nescafe en vraag of ze een kopje l ust. Ze nodigt me uit bij haar thuis, waar ze water kookt. Ze maakt 2 grote tassen koffie, die we lekker gezellig keuvelend leegdrinken. Van haar zusje krijg ik een zelfgemaakte bilum. Ze geeft me nog een rondleiding op de markt en moet er dan plotseling van door. Ergens is er blijkbaar een gevecht geweest en werd er iemand neergestoken. Ik denk dat het een wantok is, want ze moet er onmiddelijk naar toe. Een wreed einde voor een heerlijk koffiemoment!

12 augustus - Goroka

Vandaag trek ik het echte avontuur tegemoet. Ik laat het vredige, bijna paradijselijke Madang achter me en vertrek naar de Highlands, het wilde westen, daar waar er nog stammenoorlogen worden uitgevochten. De pitoukes wuiven me uit als ik met de PMV richting Goroka vertrek, midden tussen de cocosnoten en de babystruisvogels. Naast me zit de kleine Michael bij zijn moeder op de schoot. Hij lacht zo ontzetten lief. Het duurt niet lang vooraleer hij een nieuw speelgoedje gevonden heeft: een blanke vrouwenhand. Terwijl mijn hand blootgesteld wordt aan de nieuwsgierigheid vn het kleine ventje, rijden we inmiddels de stad buiten. De weg is over het algemeen in een goede staat, maar soms wordt het toch een beetje hobbelig en meer dan eens moeten we een riviertje doorsteken. Mijn ogen glijden over het landschap. De ondoordringbare jungle maakt geleidelijk aan plaats voor de bergen. Deze lijken wel bedekt door groene tapijten. Op de flanken prijkt menig strooien hutje. Soms verlaten, maar soms is er wel een gans dorp. Het landschap dat fel afsteekt tegen de diepblauwe hemel en de spoierwitte wolken, is betoverend mooi. Zo mooi, dat ik er tijdens de de 5 uur lange rit niet eens toe kom om in slaap te vallen.Mijn medepassagiers zorgen heel goed voor me. Ze vertellen me precies wat ik beter wel of niet zou doen. Eens in Goroka begeleidt een van hen me zelfs tot aan mijn guesthouse. Ge zoudt er schrik van krijgen. Vooral na al die waarschuwingen die ik deze week heb moeten aanhoren. Ik laat mijn bagage achter en ga op verkenning. Ik word aangetrokken door de achterbuurten. Maar als ik ze wil betreden houdt een jonge man me tegen. Hij zegt dat dat veel te gevaarlijk is. Hij biedt zich onmidelijk aan als gids en neemt me mee buiten de stad om naar een kofiefabriek en de plantages te gaan kijken. Die zijn natuurlijk gesloten! Hallo, 't is zondag vandaag! Dan maar gaan internetten. Even gaan kijken of mijn foto's al op de site staan. De enige mogelijkheid is Bridge Paradise Hotel, maar daar wordt ik met een kluitje in het riet weggestuurd.. “Internet is alleen voor hotelgasten”, zegt de receptioniste. De moed zakt me in de schoenen: geen foto's, geen internet, geen koffie en ook geen wantoks om een babbeltje mee te slaan. 't Zit me niet mee vandaag. Paul neemt me dan toch maar mee naar zijn achterbuurt.. Ik begin de eerste foto's te nemen. De mensen vinden het geweldig. Ik heb nog nooit een volk ontmoet, dat zo graag op de foto staat. Al vlug ben ik mijn tegenslag vergeten. Ik heb misschien geen koffie om mijn ingewanden te warmen. Maar ik heb wel menig mensenlach. En dat verwarmt mijn hart!

13 augustus - Mt.Hagen

't Is tien voor zeven als ik de deur van Lutheran Guesthouse achter me dichttrek. Ik stap in de richting van de markt, waar de PMV's verzamelen. Ik ben nog niet halfweg als er eentje voorbij rijdt. “Hagen, hagen, hagen”, roept de bijrijder heel vlug achter elkaar. „Hagen!”, roep ik terug en voor ik het weet ligt mijn rugzak in het busje. Na een half uurtje rondrijden en ge-HAGENHAGEN vertrekken we overvol naar Mt. Hagen. Eerst nog even tanken. Ziezo het PMV ritueel is weer compleet. Het duurt 5 minuten, maar uiteindelijk is er toch weer iemand die op mijn schouder tikt en me begint uit te vragen. Ook nu haal ik mijn prentkaarten boven. Ze gaan heel de bus rond. Je zou het niet verwachten, maar ik krijg ze allemaal netjes terug. Ik vind het heerlijk om in zo'n PMV rond te hotsen. Het is enorm gezellig met al die lieve mensen. Het landschap is nog steeds indrukwekkend mooi. Maar de mensen zijn niet erg blij als ik mijn fototoestel bovenhaal. “Rascals!” Onderweg komen we een hutje tegen, waar kinderen kroontjes maken van versgeplukte bloemen. De helft van de passagiers koopt er een, dus doe ik het ook maar. Lijkt me wel leuk. Ergens anders zou ik het toeristische flauwe kul gevonden hebben. Ik heb echter buiten mijn 3 wantoks geen toeristische ziel gezien sind ik hier ben toegekomen in PNG. 't Zal dus wel authentiek zijn. De wegen zijn in veel slechtere staat dan die van gister. Er zijn ook heel wat meer bochten. Desondanks racen de chauffeurs lustig ddor. Autorijden kunnen ze wel. Hoe verder we vorderen, hoe talrijker de hutjes worden en hoe talrijker de bordjes met Nescafe. Je ziet ze overal. Daar waar je ergens anders op de meest onmogelijk plaatsen coca-cola vindt, vind je hier nescafe. Het landschap wordt steeds meer en meer overheerst door koffie- en theeplantages. Na 4 uur komen we toe in Mt. Hagen. Ze weigeren me af te zetten bij de PMV-stop. Ze stoppen vlak voor de deur van het kantoor van Haus Poroman Lodge en wachten tot ik veilig binnen ben. Tot mijn grote teleurstelling hebben ze geen kamers voor backpackers en een gewone kamer is te duur. Ze sturen me door naar een missionary guesthouse. Moet ik toch de onveilige straat op. Ik geerf mijn kroontje aan een vrouw aan de kant van de weg. Ik ben al gepakt en gezakt genoeg zonder dat ding. Nadat ik ben ingecheckt, trek ik de stad in. Ondertussen is het beginnen te regenen. En nog niet zo'n beetje! Ik heb enorme dorst. Ik loop een winkel binnen en koop er een cola en twee broodjes. Buiten zet ik me tegen de muur tussen de andere localks, waar ik mijn middagmaal nuttig. Als ik mijn fototoestel bovenhaal om spelende kinderen in de regen te fotograferen, wordt ik op de schouders getikt door een vrouw. “Rascals!” Regen, geen foto's geen koffiemoment. Daar word ik depressief van. Dan maar internetten. Dan kan ik nog een paar foto's doormailen. Vergeet het maar! Geen cd-rom drive! Toch even de mail checken. Al vlug ben ik nog een teleurstelling rijker. De vorige foto's zijn niet toegekomen. Ik ben mijn schrift vergeten, dus ik heb snel gedaan. Als ik wil afrekenen, zie ik een laptop staan. Ik zet mijnliefste pruillipje op en doe mijn verhaal. Yes, ik krijg ze in beweging! Een half uurtje later kan ik eindelijk mijn foto's op de PC zetten en kan ik ze rustig op mijn gemakje bekijken. Zozo, hopelijk is het nu wel gelukt. In het guesthouse is natuurlijk weer geen mens te zien. Buiten het Amerikaans koppel dat het uitbaat. Er is wel een gezellige openhaard en een schattig jong katje. Dit wordt een eenzame week.

14 augustus - Mendi

Vandaag probeer ik tot in tari te geraken. Dat zal alles behalve gemakkelijk zijn. Thomas brengt me met zijn auto naar de PMV-halte. Thomas is een goed christen. Deze morgen was hij zijn Bijbel al aan't lezen en bij het ontbijt sprak hij dan ook een dankgebed uit. Als ie voor het starten van de auto weer begint te bidden, vind ik het echter wel een beetje overdreven. Maar als ik even later zie hoe hij achteruit de straat op rijdt, begrijp ik meteen waarom. Weldra hobbel ik weer op het ritme van een vrolijk deuntje door de Highlands. De omgeving is nog steeds prachtig, maar ligt nu grotendeesl bedolven onder een dikke sluier van wolken. En… het regent! Ik voel me niet echt op mijn gemak. Ik versta weinig van het taaltje dat mijn medepassagiers brabbelen. De woorden roadblock en rascal vallen echter een paar keer te veel naar mijn goesting. En ja, hoor! Vlak voor we Mendi binnenrijden, worden we tegengehouden door 6 mannen. Plotseling is het muisstil in het busje. Door het raam worden onze bezittingen gekeurd. Gelukkig zit mijn camera in mijn bilum. Op die manier valt ie helemaal niet op. We komen er goed vanaf. Ze vragen een kleine som aan de bijrijder en we mogen doorrijden. Wanneer ik uitstap in Mendi, word ik binnen de kortste keren omsingeld door een massa mensen. Het is maar een klein stadje en iedereen wil de laatste nieuweling wel gezien hebben. Vooral als het een witte madam is! Ik informeer naar en PMV naar Tari. Die blijkt er niet te zijn. De weg is in zeer slechte staat na de regen van de laatste weken en er heersen onderweg ook stammenoorlogen. Ik wil het lot niet tarten en besluit dan maar om in Mendi te blijven. Tomara brengt er me naar een guest house en neemt me mee op sleeptouw door het stadje en de settlements. Allereerst koop ik een paraplu. Het regent hier dat het giet. Dat doet het al weken blijkbaar. Op deze manier is de lol er snel vanaf. Overal zie ik mensen in de modder ploeteren. O, wat haat ik deze situaties. Ik maak ze telkens opnieuw mee op mijn reizen. Stikalleen in een godvergeten gat zitten, waar het danook nog eens pijpestelen regent! Ik wil hier weg! Maar ik moet blijven, want vrijdag start de Mt.Hagen-show. Dat is een festival waar alle stammen uit de buurt in traditionele kledij aan deelnemen. Een must, dus! Ondertussen zit ik hier toch maar vast. Ik zou wel kunnen janken. Tot zondag zit ik hier vast in dit slechte weer. Het enige waar ik nog een beetje plezier kan uithalen, is het begroeten van de mensen. Ze hebben allemaal zo'n mooie magische glimlach. Dat geeft me kracht om telkens weer mijn mondhoeken omhoog te trekken. PNG is echt een raar land. Ik heb nog nooit zo'n vriendelijke, behulpzame en bezorgde mensen ontmoet. Maar nooit eerder werd er mij zoveel voor criminaliteit gewaarschuwd. Waar ik ook maar kom, zorgen de mensen voior mij. Maar verliefdheid of liefde kennen ze niet, zegt Tomara. En ik die dacht dat liefde een oerbehoefte was van het menselijk wezen. Liefde een maat voor beschaving? Of intellectuele ontwikkeling? Brrrr?

Ik zit hier in dit guesthouse als enige blanke tussen een dozijn van die ruige, donkere mannen. Ze zijn waarschijnlijk niet zo gevaarlijk als ze eruit zien, maar vannacht slaap ik toch met mijn 3 sloten op de deur dicht. En morgen ben ik hier WEG!

15 augustus Mt. Hagen

Vannacht slecht gedroomd...geweerschoten... ik schiet wakker...buiten op straat hoor ik rumoer...dronkaards,denk ik...zoals altijd...ik slaap weer verder... 't was maar een nare droom?

Vandaag kan ik een beetje uitslapen. 't Is acht uur voorbij als ik naar de eetzaal ga voor mijn ontbijt. Ik wens de mannen goede morgen. Of ik vannacht die geweerschoten gehoord heb? D'er zijn 2 rivaliserende stammen aan 't vechten geweest. 't Zal mij worst wezen! Straks benik terug naar Mt. Hagen. Zolang als ze mijn PMV niet overvallen, ben ik al meer dan tevreden. Ruzie en oorlog zit precies beter ingebakken in het menselijk instinct. Als ik naar Thomas' winkel wandel, regent het noig steeds. Ik heb medelijden met al die mensen die hier in de moddder rondploeteren. Maar ze lachen nog altijd even mooi, net als gisteren. Ik vertel Thomas dat ik het hier voor bekeken hou. Met zijn auto gaan we mijn rugzak ophalen en hij brengt me naar het PMV-station. Door het raam het landschap bewonderen is er ook niet meer bij. De ramen hangen van boven tot onder vol modder., net zoals mikjn medepassagiers.Ze stinken. Open up, you know that you can! Jaja, ik doe mijn best! Ik wring mijn mondhoeken omhoog. Jaja, het lukt! De meneer langs me lacht nu ook zijn tanden, euh tandvlees bloot. Overvallen worden we niet. Niet dat we iets te vrezen hebben, want halfweg merk ik op dat mijn achterbuur een joekel van een manchete bij zich heeft. Als we Mt.Hagen naderen, begint het op te klaren. Het guesthouse van eergisteren heeft nog een plaatsje vrij.Jipie, dat wordt vanavond weer openhaard! Ik ga snel wat internetten. Ik ben nerveus! Wat vonden ze van de foto's? Geen e-mail van… Jammer… ik probeer het me niet te hard aan te trekken. Foto's… Ik heb er de laatste 2 dagen niet veel meer kunnen maken? 't Weer was te slecht en leuke koffiemomenten zijn er dan ook niet bij. Ik heb te veel foto's van vrouwen. Ik wil afwisseling in mijn foto's. Zoals mijn eerste zes. Ik wil ze thuis laten dromen, maar hoe moet ik dat doen met zoveel regen en modder? Hopelijk brengt de ochtend raad.

16 augustus - Mt.Hagen

Ik moet vandaag dringend naar de bank. Ik ben platzak. Veel zin heb ik daar niet in. Want een bank betekent, meer nog dan bij ons, een lange wachtrij. Sandy en Harley denken ook al dat het niet zo vlug zal gaan. Al is't alleen maar omdat ik geld wil afhalen met mijn VISA-kaart. Daar schijnen ze soms nogal moeilijk over te doen. Om vijf voor negen sta ik al voor de deur. Het lijkt nog gesloten, maar de bewaker gebaart me om binnen te komen. Ik bereid me voor op een lang wachten. Ik haal mijn liefste glimlaach boven, verzamel al mijn geduld en stap binnen. Hu? Geen wachtrij? Ik kan meteen naar het loket. Ik begroet het meisje vriendelijk en als tegenprestatie maakt ze het me helemaal niet moeilijk Binnen de kortste keren ben ik terug in het guesthouse., waar ze hun ogen serieus open trekken. Tja, Belgische charme zeker?
Als Sandy mensen gaat oppikken op de luchthaven, geeft ze me een lift en zet me af bij het mobile oil service station. Daar heb ik afgesproken met James Kewa, de zoon van de oude vrouw in de luchthaven van Port Poresby, weet je nog wel. James neemt me mee naar zijn dorp. Zijn familie is heel vereerd me te zien. Ik ben de eerste blanke die hun dorp bezoekt! Onvoorstelbaar eigenlijk op zo'n korte afstand van Mt.Hagen. Mijn bezoek wordt erg op prijs gesteld. De oudere mensen nemen mijn hand vast en houden ze zo lang mogelijk vast. Een enkele vrouw geeft me een knuffel. Het regent niet meer, de zon schijnt en er heerst een vredige stilte in het dorpje. Langs de koffiebomen volg ik James naar de hut van zijn broer. Die ligt er heel netjes bij. Ze hebben zelfs een gazon. In de tuin groeit een mandarijntjesboom. Zo'n lekker zoet en sappig mandarijntje, dat lust ik wel! Ik vraag of ik er eentje mag plukken. De dorpelingen proesten het uit van het lachen, als ze mijn snoet zijn bij mijn eerste beet. Een citroen is hier niks tegen! Die zoetigheid kan ik op mijn buik schrijven. Binnen de kortste keren krijg ik echter vers suikerriet aangeboden en komt mijn zoet lekkerbekje toch aan zijn trekken. Mama krijg ik niet te zien. Ze is naar de terminal om me te gaan opwachten. Het arme mens heeft al een hele week naar me zitten vragen. Nu het eindelijk donderdag is, denkt ze dat ik met het vliegtuig kom. James moet terug aan't werk. Ik keer terug naar de stad. Het moment om mijn dagboek op de site te vervolledigen en nog enkele foto's uit te kiezen. Het valt me op dat het weer twee portretten zijn. Sorry, ik vind mensen zo mooi! Ik zal proberen om vanaf morgen wat meer variatie te brengen. 't Is alleen zo moeilijk om landschappen te trekken met dit ding.

17 augustus - Mt. Hagen

In de krant lees ik dat de show pas morgen begint. ( en dus niet vandaag zoals iedereen mij al de hele week vertelt , typisch PNG volgens de ex-pats). Het guesthouse is het hele weekend volgeboekt. Mijn enige hoop om te kunnen blijven, zijn de pitoukes. Die komen straks toe. En ik hoop maar dat ik dan bij hen op de kamer mag slapen. Voorlopig pak ik mijn rugzak in en zet hem bij de balie. Vanochtend heb ik om acht uur afgesproken met James. Hij neemt me weer mee naar zijn dorp, waar ik de mensen weerzie die ik gister heb ontmoet. Mama is aan't werk in haar tuin. Een kleine jongen wordt naar haar toegestuurd om mijnkomst te melden. Even later is ze daar. Ze is in alle staten. Ze pakt me vast en laat me niet meer los. Ze is zo blij ok me te zien. Ik geef haar de pakjessoep, de pot Nescafe en een oud t-shirt dat ik voor haar heb meegebracht. Ze begint te wenen. Niet doen, daar kan ik niet tegen, zanne. James vertelt me dat ik dezelfde neus en handen heb als zijn zus die drie jaar geleden is overleden. Met de hele familie trekken we naar de luchthaven. James' vader werkt er en die wil mij ook perse ontmoeten. Van hem krijg ik een bilum cadeau ( jaja, weer eentje, zo raken ze die op de markt nooit kwijt ). Wederom moet de plichtsbewuste James aan't werk en brengt me eerst naar mijn guesthouse. De pitoukes zijn er nog altijd niet. 't Begint nu wel te spannen of ik vanavond een dak boven mijn hoofd ga hebben of niet. 't Is veel te mooi weer om binnen te blijven wachten. Ik trek de stad in. Het krioelt er van de mensen. 't Is Vrijdag en dan komen ze allemaal hun inkopen doen. Nu de zon schijnt is de stad zoveel kleurrijker. Ik denk er even overom wat foto's te nemen. Ik twijfel en besluit eerst even over de markt te wandelen. Deze is omheind en ik moet langs een poort naar binnen. Een heel gewriemel met al die mensen. In nog geen 2 minuten tijd voel ik drie keer een hand in mijn broekzak glijden. Ik mep er meteen op los. De een kijkt onschuldig de andere richting uit, maar een ander is blijkbaar heel nieuwsgierig naar die meppende blanke. Hij kijkt me recht in de ogen. Ik grijns terug :“Mislukt, jong!” Het is opmerkelijk hoe je op een paar minuten tijd je ogen traint in het detecteren van grijpgrage vingers en glurende ogen. Met mijn handen in mijn zakken wandel ik over de markt. Wederom zie ik een paar prachtfoto's. Maar de goesting om mijn fototoestel uit mijn bilum te vissen, is nu wel eventjes over. Later op straat fluisterd een kerel me toe dat er dieven achter me aan zitten. Jaja, ik weet het nu ondertussen wel. Terug in het guesthouse, zijn de pitoukes toegekomen. Ze hebben er helemaal geen bezwaar tegen, dat ik in hun kamer slaap. Ik zou ze wel kunnen zoenen!

18 augustus - Mt. Hagen

't Is twintig na acht en James is er nog steeds niet. Iedereen in het guesthouse is al vertrokken naar de show. Ik besluit dan maar om in mijn eentje te vertrekken. Op weg naar de markt moet ik voorbij 2 politieauto's, waar een massa volk rond staat. Vijf politieagenten proberen een of andere gangster in hun voertuig te krijgen. Dat lukt niet goed en de gangster weet zich los te wringen. De massa zet het op een lopen. Ik zit er natuurlijk weer middenin en wordt meegesleurd. Als ik even later in de PMV zit klopt mijn hart nog altijd in mijn keel. De PMV zet ons zo'n twee kilometer voor de ingang van de showgrounds af. De rest moeten we te voet doen. Ik als 'white-lady-alone-not-safe' krijg een lift van de politie. De toegang kost slechts 2 kina. Een beetje onzeker ( na mijn ervaringen van de laatste dagen ) begeef ik me op het terrein. De deelnemende groepen zijn al druk bezig met de voorbereidingen. Gezichten worden geverfd met de felste kleuren, veren worden in de hoofddeksels gestoken, lichamen worden ingesmeerd met modder of olie, een laatste sigaretje wordt opgestoken ... . Voor alle duidelijkheid: dit is geen toeristische attraktie. Het toeristengehalte ligt beduidend hoger dan elders, maar dan nog zijn het er heel weinig.
Alle stammen uit de omgeving zijn aanwezig. Het is de bedoeling dat ze kennis maken met elkaar en dat ze inzien dat de mensen aan de andere kant van de berg zo slecht nog niet zijn. De groepen beginnen zich op te stellen, klaar om de arena te betreden. Ze worden al een beetje nerveus. Velen onder hen hebben hier al weken naar uitgekeken en nu is het dan bijna zover. Terwijl ze wachten, oefenen ze hun dans nog een laatste keer...en nog eens een keer...en nog eens een keer... De zon is moordend vandaag. Al vlug is het tropisch warm. Overal waar je kijkt zie je prachtig gekleurde gezichten en fraaie gevederde hoofdeksels. Het gras en de veren op de talloze achterwerken accentueren hun op en neer gaande beweging. Trommelvellen worden gegeseld door ritmisch slaande handen. Wilde kreten weergalmen. En even zie je weer de fierheid van de onverschrokken krijger. Bogen en pijlen worden weer omklemd, speren boven de hoofden getild. Eindelijk kan ik mijn fotografisch hartje nog eens ophalen. De filmpjes vliegen erdoor. Aan het eind van de dag zit ik moe maar voldaan bij de openhaard. Nog even nagenieten ...

19 augustus - Mt.Hagen

20 augustus - Rabaul

Eindelijk geraak ik weg uit Mt.Hagen. Om 10.20hr stijgt mijn vliegtuig op richting Port Moresby. James' moeder, vrouw en schoonzus komen me uitwuiven. En je raaadt het nooit, ik krijg weer een bilum. Net voor we gaan landen krijg ik hevige krampen in mijn buik. Ik zie me dan ook genoodzaakt om meteen bij het openen van de deur me een weg naar buiten de wringen en naar het toilet te spurten. Ik ben er net op tijd. O, dit kan ik nu echt wel missen. Ik pak meteen twee motiliums in. Ik hoop maar dat het helpt, anders moet ik nog naar mijn immodiums gaan zoeken. Ik krijg nog een aanval en dan is het over. Mijn darmen voelen nog rommelig, maar het gaat. Zo kan ik toch nog genieten van mijn vlucht naar Rabaul op New England. Het zicht vanuit het vliegtuig is al veelbelovend. Je ziet de riffen zo in het water liggen en zover het oog reikt zie je palmbomen. Eens geland op de kleine nieuwe luchthaven van Rabaul, besef ik dat ik nog geen transport en logement heb. Ik klamp een van mijn medereizigers aan en vraag waar hij naar toe gaat. Hij blijkt een hotel in Rabaul geboekt te hebben en een busje van het hotel komt hem oppikken. En jaja, met mijn lieve lach geraak ik weer aan een lift naar de stad. De rit duurt ongeveer 45 minuten. Van de chauffeur krijgen we een hele uitleg over hoe het eens zo mooie Rabaul in 1994 onder de lava en het puin van de vulkaan Tulvurvur werd bedolven. Onderweg komen we voorbij de impossante vulkaan Vulcan en de tunnels die de Japanners tijdens de WWII hebben gegraven. Doorheen de palmbomen zie ik de zon langzaam ondergaan. Na Mt.Hagen is Rabaul een hele verademing. Geen tralies voor de ramen en de deuren, geen hekken en geen prikkeldraad. De budgetkamers van Hamamashotel zijn jammer genoeg allemaal volzet en ik zoek mijn onderkomen in Barike Land Guesthouse. De uitbater lijkt verbaast nog eens een gast te zien. 't Is ondertussen al donker. Te laat om nog op zoek te gaan naar eten. Mijn avondmaal wordt een blikje zwanworstjes, dat ik na hard zwoegen open krijgen ( heb geen blikopener bij). Een mens kan gelukkig heel inventief zijn als hij honger heeft.

21 augustus - Ergens aan de kust op New Ireland

De dag is nog jong als ik aan mijn ochtendwandeling begin door de straten van Rabaul. Een strandwandeling wordt het jammer genoeg niet. Het strand is volledig privedomein, de ene werf na de andere. Ik neem een kijkje op de markt waar iedereen druk in de weer is met zijn waren uit te stallen. Ik ga mijn rugzak oppikken in het guest house en pak de pmv richting Kokopo samen met een bende schoolmeisjes. Ze giechelen er oplos, vooral als er jongens in het vizier komen. Voor het eerst rijd ik mee in een open pmv. Stof slikken dus. Ik geniet echter met volle teugen van de rit. De woorden 'rascal' en 'local' zijn hier blijkbaar vervangen door 'missus' en 'boys'. Af en toe krijg ik weer een glimp van de zee en een palmbomenstrand. In Kokopo ga ik op zoek naar een 'bananenboot' die naar New Ireland vaart. De locals verwijzen me naar een klein stukje strand, waar deze aanmeren. Vier uur later zit ik er nog steeds. Er zijn wel 2 bootjes toegekomen, maar de 'crew' is verdwenen en de bootjes liggen er nog steeds verlaten bij. Net als ik denk om dan toch maar met het minder avontuurlijke en duurdere vliegtuig te gaan, komt er weer iemand opdagen. En ja, ik kan mee. Mijn rugzak wordt samen met andere cargo onder 4 grote zeilen gestopt en ik krijg een regenjas. Dat beloofd! Ik maak het me gemakkelijk aan boord en leg me achter de cargo. De zee is tamelijk ruw en ondanks de regenjas ben ik binnen de kortste keren nat tot op het bot. We meren een drietal keren aan op eilandjes, waar zelfs Robison Crusoë jaloers op zou zijn. De kinderen hier hebben een pracht van een glimlach en verscheiden hebben zelfs een blond kopje. De laatste 2 urem zitten we echt in volle zee en menig hoge golf slaat in het bootje. De zon brandt inmijn gezicht en het zout op mijn lippen. Toch geniet ik: ik zit op zee! Als we net voor zonsondergang de kust van New Ireland bereiken, ben ik gepekeld! Hier zou menig kannibaal wel een brokje van lusten. Er is geen enkele pmv die nog naar Namatanai rijdt, maar ik mag in een van de hutjes op het strand blijven slapen. WAW! En het is nog netter dan veel van de guesthouses hier. Ik mag een koude douche nemen. Ik heb maar een broek bij en die is dus kleddernat. Mijn gastvrouw wilt echter al lang zo'n broek en al gauw wordt er een perfecte deal gesloten. In ruil voor mijn natte broek, krijg ik een droge lap-lap ( wikkelrok ) Voor ik me te slapen leg, haal ik mijn pot Nescafé boven. Dit strand en dit dorpje verdient een heerlijk koffiemoment.

22 augustus - Kavieng

Vandaag heb ik weer een zware dag voor de boeg. Om zeven uur staat de PMV al startensklaar. Ik mag naast de chauffeur zitten. We rijden langs de wonderlijkste stranden naar Namatanai. Op onze weg vinden we talrijke vredige dorpjes, waar naakte kindjes ons nawuiven. Na onderhalf uur rijden, bereiken we het kleine stadje. Daar laad ik mijn spullen over in weer een andere PMV. En weer mag ik naast de chauffeur plaats nemen. Ook nu rijden we langs prachtige stranden, maar soms ook door de jungle. Binnen de kortste keren is het snikheet in dit rammelding. Het grootste gedeelte van de weg is nog niet eens geasfalteerd. Mijn trip van vandaag is dus minstens zo hobbelig als die van gister. Iets na drieën kom ik half gaar gestoomd toe in Kavieng. Maar ik weiger te klagen na al die regen van vorige week. Ik boek een kamer in Kavieng Hotel en ga meteen op pad. Ik wandel naar de waterkant en weet een bootje te versieren naar Nusa Island. Dat is mijn goedkoopste optie voor 4 dagen paradijs en naar hartelust duiken. De kleren die ik draag, spreken voor zich. Ik krijg meteen een fikse korting. Dat zit al goed mee. Ik hang nog even rond op het eilandje vooraleer ik weer naar Kavieng terugkeer. Tijdens het avondeten geraak ik in gesprek met 2 Aussies. Die vertellen me de laatste nieuwtjes. Zo zonk vorige week nog een bananenbootje. Niemand die het overleefde. Er werd een priester doodgehakt in zijn slaap en in Kavieng werd een rijke blanke doodgeschoten. Hmmm! Slaap wel Natasja!

23 augustus - Nusa Island

Vraag me niet hoe ik het gevonden heb, maar ik heb het gevonden. Internet bedoel ik. Verscholen achteraan in een in onze ogen amateuristisch opgezette muziekstudio, achter stapels boeken en stapels papieren, videobanden en andere rommel staat bier een pc MET internetverbinding. Maar traag, heel traag! Ik krijg net 6 foto's verstuurd, maar van mijn dagboek aanvullen komt niks van in huis. Rond de middag komt de boot van Nusa Island me oppikken. On my way to paradise! Nusa Island IS een paradijs! In kan meteen mijn intrek nemen in één van de weinige bungalows. Een pracht van een ding. Helemaal gemaakt van takken en gedroogde bladeren. Boven een tweepersoonsbed hangt een groot muskietennet. Er zijn een paar houten rekken. Mijn veranda heeft uitzicht op het strand. Dit worden 4 dagen op blote voetjes. Aan elke hut staat er dan ook aan de deur een kom met water om je voeten af te spoelen. Op het eiland bevindt zich ook een kleine lokale gemeenschap. Mijn hart wordt binnen de kortste keren veroverd door die kleine blonde kopjes met hun magisch glimlach. ik heb je naam geschreven in het zand op het strand in het licht van de ondergaande zon Ik heb aan jou gedacht en aan de liefde die ik voor je had al die maanden lang ik heb omjou geweend zoals men dat doet als men van iemand afscheid neemt en toen het laatste straaltje zon in het water gleed heb ik je naam in het zand heel zachtjes uitgeveegd.

24 augustus - Nusa Island

Het is heerlijk om te ontwaken op Nusa Island. Tropische vogels begroeten al vrolijk kwetterend de dag. En zachte golven spoelen op het strand. Door de kiertjes van de hut sluipen de oranje straaltjes van de opgaande zon naar binnen. Wakker worden op het ritme van de natuur! Zalig! Ontbijten doe je buiten onder de palmbomen dicht bij het helblauwe water. Het grootste gedeelte van de dag breng ik door op zee. Het is hier echt geweldig duiken. De koralen vormen een uiterst indrukwekkend en dramatisch landschap, vooral bij Albatros Passage. Het is een duikplaats die tot één van de beste ter wereld wordt gerekend. Als de stroming goed zit tenminste. We wachten 2 uur in ons bootje op een landwaartse stroming die vers water meebrengt. Uiteindelijk kunnen we niet langer uitstellen. De zeewaartse stroming is niet te sterk, dus we wagen het er op. Het water is nog vuil en de zichtbaarheid is niet denderend, maar het onderwaterlandschap maakt een enorme indruk op me. Bij goed zicht moet deze plaats echt wel fabelachtig mooi zijn. 't Is laat in de namiddag als we terug toekomen op Nusa-Island. Ik neem vlug een douche. Vanavond zijn we uitgenodigd om bij Rodney op zijn boot ( de Barberrian II ) te gaan eten. Als aperitief is er veel te warme rode wijn. Na 3 glaasjes en 2 happen spagetti houdt mijn maag het voor bekeken. Ik leg me neer op de boeg, waar een fris windje waait. Ik weet nog heel even van de sterrenpracht te genieten vooraleer ik op het ritme van de deining in slaap word gewiegd.

26 augustus - Ergens op zee rond Nusa Island

Tja, soms moetje een klein beetje geluk hebben in je leven. Je ontmoet niet elke avond een eenzame zeebonk die jou en je duikmaatjes wil meenemen op een mini-cruise op de Bismarckzee. Aangezien ik weg ben van varen en wiegende zonsondergang in een verlaten baai, is dat een aanbod dat ik niet kan weigeren.

27 augustus - Port Moresby

Ik had me het afscheid van Nusa - Island aanvankelijk veel emotioneler voorgesteld. Wie wil er nu weg uit het paradijs? Maar wat is de waarde van een paradijs als je vrienden aan de andere kant van de wereld zijn? Ik voel dan ook opluchting en opwinding als ik het vliegtuig opstap in Kavieng. Vanop de luchthaven in Port Moresby bel ik naar Ambers Inn. De goede guesthouse opties zijn namelijk volzet. Ook Ambers Inn is volledig volgeboekt. Toch laat de receptionist mij oppikken met het busje van het hotel. Dan ben ik tenminste veilig, zegt ie. Wat zijn ze hier lief, hè? Om zeven uur blijkt er iemand niet te zijn komen opdagen. Yes! Een kamer!

28 augustus - Port Moresby

Dus zo voelt het aan om artiest te zijn. Daar sommigen wordt je de hemel in geprezen en anderen boren je genadeloos in de grond. Dat lijkt me een wreed bestaan voor iemand zoals ik, die zou willen dat de hele wereld van haar hield. Maar bij nader inzien is dat misschien wel een heel egoïstische wens. Da' s eigenlijk helemaal de bedoeling niet. Misschien is het wel goed dat af en toe iemand heel kritisch over je is. Het dwingt je om stil te staan bij de keuzes die je maakt en heel bewust je weg te kiezen. Ik kan niet zeggen dat mijn reisroute door dit land echt bewust was uitgekozen. En als je mijn foto's en teksten bekijkt is er een lijn, maar dikwijls ook een bokkensprong. Veel logica zit er niet inderdaad niet in. Laat ons zeggen dat ik mijn hart en het toeval gevolg heb. Dat lijkt me heel aannemelijk gezien het doel waarvoor ik hier kwam. Dat doel is opening up. Open staan voor mensen niet hun eigen ideeën en hun eigen cultuur. Persoonlijk vind ik dat ik daar tamelijk goed in ben geslaagd. Het is een vermoeiende bezigheid, vooral in een land als dit. Langs de andere kant is het gemakkelijker dan elders, want dit is het land van de glimlach. Het lijkt wel of 2 culturen harmonieus zijn samengesmolten, maar dat is zeker niet het geval. Het fenomeen heeft voor een tweedracht gezorgd in de geesten van de bewoners, die heel het land aan de rand van de afgrond heeft gebracht. Mensen dwingen zichzelf de waarden die in hun genen zijn gebrand te verloochenen. En dat omdat de witte man zegt dat dat zo hoort. Het heeft me steeds weer verbaasd, hoe ik hier behandeld werd. Deze mensen hebben eeuwenlang oorlog gevoerd met alles en iedereen die niet tot hun stam. behoorde. En ik word hier onthaald met de grootste gastvrijheid, die ik ooit heb mogen ondervinden. Je zou denken dat het ze om het geld te doen is. Geen enkel woord of enkele handeling wijst daar echter op. Toch niet op de korte termijn. Misschien voelen ze zich waardevoller en gewaardeerd als ze zo'n 'intelligente' blanke uit de nood kunnen helpen. En om je te helpen, rennen ze echt de benen onder hun lijf. De hulp is dikwijls niet efficiënt of weldoordacht. Als 'hulpbehoevende' moet je ze dikwijls aanwijzingen en leiding geven. Die nemen ze ook zonder tegenstrubbelingen aan. Op de meeste plaatsen zou je blanke willetje je zuur opbreken. 't Is al bij al een heel merkwaardig gegeven. Misschien moet ik het ze gewoon maar eens vragen waarom, vooraleer ik weer naar huis toe ga.

29 augustus

30 augustus - Thuis